Publicado por: fontannarede | 01/04/2013

A festa de Pascua máis explosiva de Fontán

A pascua era unha das festas máis alegres de Fontán: moitas familias pasaban parte do día no Monte do Pobre, a onde chegaban con comida e bebida para pasalo ben. A situación estratéxica ideal era a carón do caseto de Abelardo, dende onde a praia de Arnela (Arnela a Vella, para quen non sexa de Fontán) quedaba a unha baixada de rústicos chanzos de pedra para remollar os pés ou facer saltar os cantos da beira na auga. Ou apañar minchas de ser o caso. Os nenos xa maiorciños (duns doce anos, par de anos arriba ou abaixo), e independentes, xogaban afastados dos adultos a facer cabanas e a explorar a costa da mañá á noite.

Naquela pascua de 1987 todo era así: un grupo de rapaces de Fontán (máis dunha ducia deles) andaban buscando paos para prender unha pequena lumeirada e pedras para cercala e evitar que o lume se estendese, como todo bo excursionista sabía, mais hoxe lembramos que tales prácticas están prohibidas por lei (foron moitos os incendios que obrigaron a isto). Xa superaran algún contratempo que merecería entrada por si mesmo (algún rapaz que non pode subir polo cantil e deben formar un escuadrón de rescate, cunha oferta por medio millonaria, en pesetas, claro, de parte do náufrago a quen o rescate, que naturalmente acaba caendo no esquecemento, e a ameaza dunha marea subindo polos penedos…), mais a aventura está lonxe de rematar.

Nun momento dado, na busca deses paos e pedras, alguén albisca unhas bolsas escuras de plástico e, coa ilusión da aventura nas veas, imaxina que garda algún tesouro. Corre ata ela, berrando “Ouro! Ouro! Todo meu!”, saca de navalla, racha o plástico da bolsa e ante os seus ollos aparece o inesperado, o que o fai berrar:

– Todos atrás! Todos atrás!

Todo o grupo reacciona sen pensar formando un amplo círculo de decenas de metros de radio arredor daquelas bolsas, malia que a curiosidade será máis forte que a precaución e a distancia irase rompendo. Que atoparon nelas?

Segundo contaron os xornais máis tarde, un feixe de material explosivo composto por un auténtico arsenal de armas: balas, bombas de man, botes de fume… incluso unha granada!

Algúns dos rapaces correron a avisar do seu achado ao cuartel da Garda Civil de Sada, e axiña uns axentes se presentaron no lugar do ocorrido mentres a noticia corría como a pólvora (e nunca mellor dito) entre os veciños e veciñas de Fontán.

pascua1

Aquel día e os seguintes foron unha espiral de sucesos: os axentes rastrexaron o monte con cans localizando novos puntos con armamento mentres os rapaces se convertían nos heroes do momento. Moitos xornalistas os buscaron para entrevistalos, sacándoos de costas á cámara como menores que eran, dando pistas que resultaron máis tarde ser falsas, como que ademais de detonadores e ese tipo de cousas atoparan droga (conclusión á que se chegara pola presencia entre as armas duns pos brancos que acaban identificándose como Silicafel, unha sustancia para preservar o perigoso material da humidade), como se non abondara coas armas.

As investigacións apuntarán máis tarde a que aquel material procedía dun roubo de armamento nun cuartel efectuado polo, daquela activo na zona, grupo terrorista GRAPO, con intencións máis ben turbias, mais ninguén se achega a reclamar o atopado, como era previsible.

pascua2

Quen se ía acordar daquela do millón de pesetas que ofrecera o “náufrago” a quen o rescatara do cantil naquela pascua florida de abril no Monte do Pobre?

Ademais, medios de tirada nacional fixéronse eco da noticia:

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: