Publicado por: fontannarede | 12/02/2013

Morriña dos Meiguiños

Cun certo grao de morriña botamos a vista atrás neste Martes de Entroido e abrimos os vellos álbumes de fotografías, enmarcadas nalgún caso en catro recantos de papel, para buscar o rastro dunha das tantas comparsas que naceron en Fontán, Os Meiguiños, e observamos aqueles rostros de nenos que hoxe medraron para facer a súa vida sen desligarse de todo do lugar. Ao cabo, quen podería facelo despois de xogar na nenez e día tras día polas súas costas e rúas?

Comparsa Os Meiguiños de Fontán, 1987

Comparsa Os Meiguiños de Fontán, 1987

Comparsa Os Meiguiños de Fontán, 1987

Comparsa Os Meiguiños de Fontán, 1987

Como todo o mundo sabe (e, se non o sabe, agora estamos contándollo), Fontán sempre foi unha terra fértil para as comparsas e as sátiras do Entroido. Aí temos de exemplo fotos dos anos 20 e 30 con comparsas, coma Os Segadores, posando ou desfilando pola rúa de abaixo, o himno fontanés do Muro que naceu á calor destas festas no maxín deses mesmos Segadores, a lembranza dos cantos do Calamar e, en décadas máis achegadas a nós, comparsas coma Os Currantes (1992-1994) ou Os Meiguiños (1987-1989), da que axiña nos ocuparemos.

segadores

Comparsa “Os Segadores” desfilando pola rúa de abaixo. 1925?

Tamén Fontán é amiúdo referencia de coplas, coma nalgunhas letras dos Parados de Mera ou como a que cantaron en 2004 Os Exiliados (agrupación de Entroido creada pola Plataforma Cidadá pola Democracia en Sada) denunciando o feito de que o Castelo, un Ben de Interese Cultural do século XVIII, quedara dentro dun recinto pechado e inaccesible para o pobo.

copla-castelo-2004jpg

Copla sobre o Castelo de Fontán da comparsa Os Exiliados. 2004

Volvendo cos Meiguiños, non é moito o que podemos contar, pero o pouco que sabemos aquí o deixamos, e se alguén se anima a completar os nosos datos benvido/a sexa.

A comparsa xorde do maxín dun dos seus compoñentes, ao parecer Augusto, que se verá alentado polo seu pai para desenvolver a súa idea, que dará froito abondoso ao longo de tres Entroidos (1987, 88 e 89), nos que percorrerán parte da xeografía galega, chegando mesmo a Malpica ou aos platós da TVG e levando con eles o nome de Fontán. Na confección dalgunhas das cancións parece ser que tería colaborado Paco Mivida.

Os seus integrantes son nenos e nenas e rapaces e rapazas sen a intervención de adultos, o que a fai excepcional e, a pesar do seu breve trienio de actividade, prantan unha semente que xermolará poucos anos despois (1992) na creación dos Currantes de Fontán (en clara oposición aos Parados de Mera, xa mencionados aquí), comparsa esta composta íntegramente por rapaces (sen mulleres) que, en boa medida, xa formaran parte dos Meiguiños.

En clara homenaxe a eles, estes Currantes recuperarán, nun dos Entroidos nos que nos divertiron, un dos desafíos de homes contra mulleres (ou mulleres contra homes) que eran parte inesquecible das letras anuais dos Meiguiños. Así que, para despedírmonos como unha vez escoitamos cantar:

Vivan os nenos e nenas,

os vellos e vellas, 

tamén as filloas.

Que viva o bon ribeiro.

Vivan tódolos larpeiros

que hai en Fontán!

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: