Publicado por: fontannarede | 24/10/2012

Crónica do Serán no Castelo de Fontán

Por fin, tras moito insistir, unha das organizadoras do serán enviou a este blog a súa crónica do evento. Agardamos que vos guste tanto como a nós!

O sábado 29 de setembro tivo lugar un serán nos terreos onde se ergue o Castelo de Fontán, restos dun antigo fortín defensivo do século XVIII (que loita contra as malas herbas dende hai un tempo en solitario). Os motivos eran varios, principalmente pasalo ben e, ao tempo, dar a coñecer a riqueza de Fontán e os seus arredores en distintos eidos (natural, paisaxístico, patrimonial, etcétera), hoxe en perigo por mor dun proxecto viario.

Quen participamos na organización do serán chegamos un pouco antes de tempo para ir colocando mesas, petiscos, paneis, aparellos de luz e son…

Comeza a chegar xente, e apuramos a colocar as últimas cousas mentres xa reclaman os primeiros petiscos, as primeiras chapas e camisolas, e se paran a ler os paneis informativos.

Con ducias de persoas pululando polos arredores do Castelo, as gaitas comezan a soar no escenario dando lugar aos primeiros bailes. As ganas de pasalo ben fan esquecer o frío que se deixa notar pouco a pouco entre os asistentes.

Nada mellor que bombas de palenque para que todo o mundo saiba que Fontán está de festa.

Tras a música e a xolda, é tempo da palabra. Sucédense lecturas de relatos e poemas de Luísa Villalta, Luís Pimentel, Manuel Lugrís Freire e Ramón Suárez Picallo, creadores todos que coñecían Sada e Fontán.

Nas pausas é momento de enche-lo fol, e non o da gaita precisamente: torta de lamber, queixo, empanada, filloas, biscoito, parrochas, etc., regados con refrescos, viño ou cervexas. E chocolate quente para os máis larpeiros.

Outro pouco de música, da man dun par de pandereteiras, alegra o ambiente de novo.

Vai escurecendo, e a atmosfera tórnase máxica e irreal presidida pola lúa chea, momento propicio para dar paso á actuación de Isabel Risco, interpretando un fragmento de A Ponte (obra de teatro de Manuel Lugrís Freire) ao que da remate cunha benfeitora queimada, infalible contra os malos espíritos e contra o frío que segue a tentar espantar á xente.

Tras o teatro, decatámonos de que xa é noite, e de que vai frío. É momento de recoller, de despedirse e de botar a derradeira repichoca. Revoa unha pregunta no ar: Repetimos?

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: