Publicado por: fontannarede | 23/08/2012

O segredo mellor gardado en Fontán

O segredo mellor gardado no noso pobo non son as lendas que arrodean os cantís da costa, nin as fontes do regato ou manancial (segundo as distintas ópticas) do que bebemos, nin os camiños onde apañar as castañas máis saborosas no outono, nin as mellores horas para baixar a Morazón, nin a afouteza goscinnyana de manter a nosa pequena identidade fontanesa no medio de quen apreciaría facer de nós máis pandeiro do que xa fan. Non. O segredo mellor gardado de Fontán é cal é a relación que nos une a Kung Fu, a serie televisiva protagonizada por David Carradine e compaña.

Velaquí o que todo o mundo anhela saber e poucos se atreven a preguntar: a historia do topónimo máis suxestivo dos arredores: Kung Fu, como se coñecen, para quen non o saiba, as nosas casas de mariñeiros.

As casas dos mariñeiros son a primeira impresión que recibe de Fontán quen nos visita por estrada, indicándolle que está sen dúbida nun lugar singular. As vivendas foron deseñadas polo insigne arquitecto coruñés Andrés Fernández-Albalat, autor, entre outras, da fábrica de Begano da Coruña ou do estadio de San Lázaro en Compostela. No concello de Sada, ademais de planificar a barriada fontanesa, deseñou a Casa do Concello da avenida da Mariña, a Igrexa Nova, La Sociedad ou o Laboratorio de Formas do Castro.

A peculiar distribución da cincuentena de casas que se contruíron como vivendas sociais para os mariñeiros e as súas familias, prometía xa dende o inicio (alá polo 1973 ou 74, cando comezaron a habitarse as casas) ocupar espazo nas bromas e retrancas das xentes de Fontán, de feito, ao longo das súas décadas de historia recibiu distintos nomes, pese a que xa case dende o principio se foi impoñendo, talvez por exótico ou por sinxela simpatía, Kung Fu. A continuación, listamos por orde os diferentes nomes que recibiu o lugar que hoxe é Kung Fu ata onde alcanza a nosa información.

A Restreba: topónimo galego con carné de identidade (hai “Restrebas” en diferentes lugares de Galicia, o que pode comprobarse no nomenclator que a Xunta ten a disposición dos cidadáns), chamábase así ao terreo no que se asentou a comunidade de vivendas. O termo “restreba” ten orixe agraria e ven referíndose a un terreo cuberto cos restos da sega.

Casas dos mariñeiros: esta denominación, que aínda se emprega, fai referencia evidentemente a quen debía ocupar as vivendas en primeiro lugar: os traballadores do mar e as súas familias. Hogano, por tratarse de xeracións posteriores ou reventas e alugueres, xa non hai mariñeiros en todas as casas.

Vivendas Virxe do Carme: nomenclatura oficial da comunidade, que no seu bautizo se acolleu á bendición da popular patrona católica dos mariñeiros (e festexada en Fontán, por certo, cada mes de xullo). Unha pequena imaxe da Virxe do Carme nunha furna acristalada preside as vivendas, e ao pé dela non faltan habitualmente flores nin candeas.

O palomar ou os palomares: topónimo que tivo o seu intre de gloria, dada a similitude visual cos pombais artificiais nos que se crían as pombas, mais non acabou de convencer e axiña foi substituído polo máis agrazado Kung Fu.

Kung Fu: estraño apelativo para facer referencia a unha barriada galega, e así e todo foi o que mellor callou entre os veciños e veciñas de Fontán para denominar á comunidade mariñeira, e arredor da súa orixe xorden varias explicacións complementarias, se ben, é a primeira a que, sen temor a equivocarnos, é a xénese real da que parte a asimilación da serie televisiva de Kung Fu co barrio (as outras dúas explicacións seguramente reforzaron a súa popularización):

1ª explicación: Xa dende a súa orixe, os fontaneses e fontanesas, especialmente quen vivían nas casas dos mariñeiros, facían gala dun carácter bravo e indómito, cun aquel ardente que nin o mar ao que se enfrontaban a diario parecía quen de apagar. O ambiente, como na serie de Kung Fu (que casualmente, como dixemos, se emitía por aquel entón na única canle dos escasos televisores) adoitaba despexarse tras unha boa lea. Quen acuñou o termo “Kung Fu” para referirse ás casas dos mariñeiros ao decatarse da similitude entre a trama da serie e a vida cotiá na barriada foi un fontanés excepcional: o Pituso.

2ª explicación: Na época na que David Carradine repartía mazapán na televisión, deuse a coincidencia de estar censado entre os veciños da barriada mariñeira un oriental, concretamente de Vietnam (segundo nos contan, pero pode que fose doutro país da Indochina), casado cunha galega e pai de dous fillos. Hai quen di que andaba ao mar, pero ao parecer o mariñeiro non era el senón o seu sogro. A familia acabou emigrando a Benidorm, mais na súa lembranza adoptar o termo Kung Fu (xa acuñado por Pituso) para referirse ás casas, onde vivía un oriental, semellou natural.

3ª explicación: A particular disposición arquitectónica de Kung Fu, allea á tradicional construción galega, asimílase rápidamente coa arquitectura exótica vista na popular serie de televisión, Kung Fu, emitida ao mesmo tempo na que as casas comezaron a ocuparse. É esta unha versión deturpada do conto na que xa se perde o fío do inicial carácter retranqueiro do topónimo, pero tamén ten sentido, ou non?

Fontes:

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

Categorías

%d bloggers like this: